جاتون خالی تو سفر حج سال گذشته خاطره های زیادی واسم موندگار شد که البته در قالب سفر نامه آوردم تا به ورطه فراموشی سپرده نشه. یه خاطره که با موضوعات بعدی مرتبط هست نقل می کنم:

دوست زائری ازم پرسید اهل کجایی گفتم ایران. دیدم با تاسف سرش رو تکون داد. بعد گفتم شما اهل کجایی گفت عراق.تعجب کردم که چرا افسوس خورد به زبون انگلیسی کمی مسلط بود بهش گفتم چرا واسه ما تاسف می خوری خودتون که وضعتون خیلی خراب تره. می دونی اون زائر که اهل اربیل عراق بود بهم چی گفت؟  گفت ما که وضعمون معلومه شما چرا؟ شما تمدن بزرگی داشتید شما ..... دیگه جوابی نداشتم بهش بدم.

امروز وقتی در کلانشهری مثل تهران واسه نسل جوون می خوایی بگی اهل سیستانی یا نمی دونه سیستان کجاست!!! یا جز ناامنی و مواد مخدر و...چیزی بیشتر نمی دونه! این در حالی است که سیستان مردان بزرگی نه در گذشته بلکه در حال حاضر دارد. بزرگترین مرجع تقلید شیعیان، معاون اول و ارشد قوه قضاییه،وصدها مدیرومسئول در رده های کلان نظام ومهندسین و پزشکان مقیم تهران.کسانی مانند دکتر شیخ نژاد که پس از سالها تحصیل و کار در آمریکا علیرغم سدهایی که پیش رویش گذاشته میشه تجربه اش در مقوله داروهای ضد سرطان را به کشورش منتقل و داروی کشف شده را سیستانین می نامد .

چگونه می توان این دیار کهن ولی فراموش شده را آنگونه که بوده به نسل جدید معرفی کرد.جالب است که هرکسی گامی در این زمینه بر می دارد بدون پشتوانه مدیران ارشد مرکز نشین ویا استانی است کسی مانند پروفسور نوید که استاد برجسته دانشگاههای مونیخ است هر بار با رنجی فراوان سعی در کشاندن پای تعدادی آلمانی به این دیار فراموش شده رادارد آنهم بدون حمایت نهادها و مدیران ذیمدخل.

اما هنوز نقطه امیدی هست آنجا که مانند همون شهروند اربیلی پزشکی در تهران وقتی می گویم اصالتا سیستانی هستم بپاس احترام به این سرزمین کهن از جای بر می خیزد و سخن از تمدن سیستان می گوید.

وامروز این افتخار مرا بس که در حوزه کاریم ضمن احترام به حقوق همه هموطنان مفتخر به حمایت از  همشهریان سیستانی و گرگانی هستم.هرچند سعی کرده ام از مدار و محور عدالت دور نگردم ولی اجازه تضییع حقوق آنان را ندهم.

نمایندگان محترم سیستانی در مجلس شورای اسلامی، مدیران سیستانی ارشد نظام حمایت عادلانه از همشهریانتان در مرکز و ارتقاء آنان وظیفه شماست اگر می خواهید نام سیستان زنده بماند.بیاییم هویت خویش را بازیابی کنیم که هر قومی با حفظ هویت زنده است. تا کلامی دیگر بدرود.