زندگی ضربان قلب نیست زندگی در گرو تپش دل است. گاهی
قلب می زند ولی احساس نیستی می کنی چون دل بی تپش است .  قلب حمال خون است تا جسمت را زنده نگه دارد اما
دل پادشاه سرزمین روح است و می تپد تا به زندگی معنی بخشد . دل جایگاه عشق است
وحیات . دل  گاهی می سوزد ،گاه شاد می شود
. دل به دنبال قدمهای دخترک گل فروش می کشاندت و نفرت ارباب  برده فروش را می چشاندت.دل مردگی را نه در
چشمان خیس کولی آوازه خان بلکه در چشمان مست جام بدستان دیدم . دل که مرد پست
وحقیر می شوی هرچند بر بلندای ایستاده باشی وجایگاهت رفیع باشد!!!

طبق سنوات گذشته امسال نیز مراسم یادبود درگذشتگان در 5شنبه آخر سال یا حضور همشهریان عزیز در حسینیه سیستانی ها برگزار گردید.26/12/90

تیمور جهانگشا در کارزار با اهالی سیستان لنگ شد وپس از آن به تیمور لنگ معروف گشت وشاید بتوان گفت این امر ناشی از اتحاد اقوام سیستانی بود.

در سال 764 هجری اهالی سیستان بر جلاالدین محمد کیانی امیر خود شوریدند واو از تیمور برای درهم کوبیدن آنان کمک خواست وتیمور با سپاهیان ماجراجوی خویش بنام حمایت از فرمانروای سیستان بر شورشیان تاختند وروستاها را غارت کردند وسرانجام شورشیان که از چپاول و غارتگری به ستوه آمده بودند به امیر خود پیغام دادند که اگر قوم تاتار را آزاد بگذاری تو وکسانت را بیرون خواهند کرد ما با تو سر جنگ نداریم وحاضریم در رکاب تو با تاتار بجنگیم و این پیام در فرماندار سیستان اثر کرد وبا شورشیان همدست شده بر تیمور تاختند ودر این درگیری تیری به پای تیمور خورد ودر بستر بیماری افتاد ونهایتا به سمت شمال حرکت کرد.

منبع:تیمور لنگ فاتح جهان- هارولد لمب

باز باران بی بهانه

می زند بر بام خانه

خانه گردیده بهانه

ناله ام  موج ترانه

مادرم می سوزد اینجا

در تب ورنج زمانه

باز باران می خورد بر بام خانه

تاکه دزدی رو کند بر کاشیانه

خانه ام گردیده ویران

سیل می تازدچو دیوان

می روم راه سوی جنگل

تا شود دل بی بهانه

با دودست زخم خورده

می زنم سیلی شبانه

اهریمن گردیده غالب

بر من و این کاشیانه

آه باران لحظه ای بنما تحمل

کودکی  بی یار ومحمل

توی این صحرا گرفته

هر طرف سیلاب غم دل

بس کن ای باران زبارش

خسته ام ازآدم واین روزگارش

من بودم وخدا بود

او گله از جدایی من ساز بی وفایی

او گفت که من  رهایم من گفتمش اسیرم

اوگفت که انتخاب است من گفتم این سراب است

او زد مثال خود را من دادمش نشانی

او گفت که زندگانی؟ من گفتمش چه دانی ؟

من گفتمش که کفر است گفتا بگو چه دانی؟

گفتم عذاب سخت است گفتا مترس هیچ است

گفتم که دوزخت را گفت از بهشت دانی؟

گفتم فریب دادی گفتا نمی شناسی

گفتم چنین گفتند گفتا چنین نباشد

گفتم که خلق خود را گفتا رها نکردم

گفتم اسیر خاکم گفتا که قدر بدانم

گفتم وفا نداری گفتا صبور جانا

گفتم که ظلمت است این  گفتا که نور تابد

گفتم اسیر بندم گفتا رسد رهایی.

پ.ن:دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

       کـــز دیو ودد ملــــــولم وانسانم آرزوست

از برکات ماه مبارک رمضان دید وبازدید در قالب افطاری است که این سنت حسنه در تهران بین بزرگان سیستانی هر ساله دایر است و امسال نیز افتخار حضور در جمع همشهریان وبزرگان سیستانی را داشتیم.از حسینیه سیستانی ها در جنوب تهران تا شرکت در منازل بزرگان در گوشه وکنار این کلانشهر. حضور آیت الله سیستانی نماینده مرجع بزرگ ودعوت همشهریان در جلسات عصر جمعه نیز جالب وقابل توجه همشهریان تهران نشین است...بعد از ماه مبارک رمضان سفری هم به استان گلستان و زیارت دوستان را داشتیم وبراستی جمعیت سیستانی در گوشه وکنار این مرزو بوم باعث مباهات است بویژه آنکه با گذشت زمان شاهد رشدکیفی این جمعیت هستیم.

چند سال قبل ماموریتی به استانهای شمالشرق کشور داشتیم وچند دوست آذری همراهمان بودندمقایسه جمعیتی اقوام ایرانی مورد بحث بود وبسیاری شگفت زده شده بودند از وجود این قوم به ظاهر نا آشنای سیستانی که چگونه شمال شرق وشرق کشور را از گرگان تا چاه بهار احاطه کرده است.سیستانی در گلستان؛ درگز،سرخس،تایباد،نهبندان،زابل،زاهدان تا چاه بهار...اما سیستانی در نظر اهل علم با فرهنگ وهنر وتاریخ شناخته شده است زیرا به نقل از استادی که می گفت درست است که رستم اسطوره افسانه ای است اما انتخاب آن از زابلستان توسط فردوسی بی رمزوراز نیست!!!

آرمانشهر من

من از مدینه فاضله و آرمانشهر
بیزارم.سالهاپیش که شور جوانی در سرم بود ودر غایت احساس بودم برای نیل به مدینه فاضله
ام از جان وتن گذشتم اما اینک که به دروازه های آن رسیده ام جز بوی مرگ و خون چیزی
نمی بینم ودیگر توبه ام را کسی نمی پذیرد .

 من جنازه ام را بر دروازه این شهر دفن می کنم تا
درس عبرتی باشد برای آنان که دل به آرمانشهر بسته اند!!!

کسی غیر از سحر درپشت در نیست

من از تاریکی شبها

وازصبح وطلوع نورخورشید

من از سیلاب خون آشام وجانکاه

واز نم نم بارش باران زیبا

من از رنگ سیاه و اهرمن دوست

واز بال سپید هر فرشته

من از سرما وسوز فصل تاریک

واز تابیدن صبحی دل انگیز

من از طوفان و غرشهای مغرور

وازرنگ خدای آسمانی

یقین دارم که ظلمت را فنا هست

یقین دارم که نوری بین راه است

کمی با خود مدارا کن

گذر کن از شب ظلمت

کمی صبر و کمی آرامش دل

کمی رنج و بسی باید تحمل

که ظلمت را بقاء نیست

یقین دستی فرا تر از خدا نیست

کمی صبر وکمی باید تحمل

کسی غیر از سحر در پشت در نیست